Jaka kara grozi za brak prowadzenia ewidencji SUP?

Brak ewidencji SUP, brak osobnej ewidencji dla każdej jednostki handlowej lub nieprzechowanie jej przez wymagane 5 lat podlega karze pieniężnej w wysokości 500–20 000 zł, nakładanej przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska (WIOŚ) w drodze decyzji administracyjnej.

Stan prawny na: 2026-10-02

Podstawa prawna i źródła

Art. 40a pkt 4–6 w związku z art. 40b ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 433, ze zm.), w związku z art. 3h tej ustawy (obowiązek ewidencji).

Kto musi prowadzić ewidencję i co w niej zapisuje?

Ewidencję prowadzą przedsiębiorcy, którzy pobierają opłatę za jednorazowe kubki na napoje i pojemniki na żywność z tworzywa sztucznego: jednostki handlu detalicznego, hurtowego i gastronomiczne (art. 3b ust. 1) oraz przedsiębiorcy oferujący te produkty za pomocą automatów (art. 3b ust. 2).

W ewidencji zapisuje się liczbę sztuk produktów nabytych i wydanych użytkownikom końcowym w danym roku kalendarzowym. Można ją prowadzić w postaci papierowej albo elektronicznej (art. 3h ust. 1). Jak zorganizować ewidencję, opisujemy w artykule na czym polega obowiązek ewidencji produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych.

Trzy naruszenia objęte tą samą karą

Naruszenie	Naruszony obowiązek	Przepis o karze
Brak ewidencji w ogóle	art. 3h ust. 1 — prowadzenie ewidencji	art. 40a pkt 4
Jedna wspólna ewidencja dla kilku jednostek	art. 3h ust. 2 — osobna ewidencja dla każdej jednostki handlowej	art. 40a pkt 5
Zbyt wczesne usunięcie ewidencji	art. 3h ust. 4 — przechowywanie przez 5 lat	art. 40a pkt 6

Tabela: naruszenia obowiązku ewidencji produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych; podstawa: art. 3h oraz art. 40a pkt 4–6 w zw. z art. 40b ustawy z dnia 11 maja 2001 r.

Wszystkie trzy naruszenia mieszczą się w tym samym przedziale kary i podlegają temu samemu organowi.

To odrębna kara od kary za niepobranie opłaty SUP

Kara za brak ewidencji ma taki sam przedział kwotowy jak kara za niepobranie opłaty od klienta. To jednak odrębne naruszenia i różne organy: brak ewidencji należy do WIOŚ (art. 40a pkt 4–6), a niepobranie opłaty do wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej (art. 40a pkt 1–3). Drugą z tych kar opisujemy w artykule jaka kara grozi za niepobranie opłaty SUP od klienta.

Przykład: sieć trzech barów

Przedsiębiorca prowadzi trzy bary i w każdym wydaje napoje w jednorazowych kubkach z tworzywa. Zapisuje łączną liczbę kupionych i wydanych kubków w jednym arkuszu dla całej firmy. Ewidencja istnieje, ale nie jest prowadzona osobno dla każdego lokalu, czego wymaga art. 3h ust. 2. To naruszenie z art. 40a pkt 5. Rozwiązaniem jest rozdzielenie zapisów na trzy lokale i zachowanie każdej ewidencji przez 5 lat.

Ewidencja a sprawozdanie w BDO

Dane z ewidencji są podstawą rocznego sprawozdania. Przedsiębiorcy z art. 3b ust. 1 i 2 składają je jako część sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami, przez konto w systemie BDO, do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy (art. 3h ust. 3 w zw. z art. 73 i art. 76 ustawy o odpadach). Bez rzetelnej ewidencji nie da się poprawnie wypełnić sprawozdania.

Co zrobić teraz?

Sprawdź, czy dla każdej jednostki handlowej lub gastronomicznej masz osobną ewidencję.
Upewnij się, że zapisujesz zarówno sztuki nabyte, jak i wydane klientom.
Zachowaj ewidencje z poprzednich lat — okres przechowywania to 5 lat.

Stawki opłaty, od której zależy ewidencja, znajdziesz w tekście jaka jest stawka opłaty SUP za kubek i pojemnik.

Najczęściej zadawane pytania

Jak długo trzeba przechowywać ewidencję SUP?

5 lat — nieprzechowanie jej przez ten okres podlega tej samej karze co brak ewidencji w ogóle.

Czy jedna wspólna ewidencja dla wszystkich sklepów wystarczy?

Nie — ustawa wymaga osobnej ewidencji dla każdej jednostki handlowej; prowadzenie jednej wspólnej ewidencji jest odrębnym naruszeniem podlegającym karze.

Czy ewidencja musi być elektroniczna?

Nie. Art. 3h ust. 1 dopuszcza postać papierową albo elektroniczną.

Treści mają charakter informacyjny i nie zastępują indywidualnej porady prawnej. Opracowanie oparte na obowiązujących przepisach i oficjalnych źródłach.