SUP — produkty jednorazowe · Pytania i odpowiedzi
Jak opłata SUP działa przy dostawie jedzenia zamawianego przez aplikacje i platformy?
Opłata SUP przy dostawie jedzenia zamawianego przez aplikacje i platformy dotyczy przedsiębiorcy prowadzącego jednostkę gastronomiczną, który oferuje produkty z załącznika nr 6 jako opakowanie lub żywność w nich zapakowaną (art. 3b ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r.). Niepobranie opłaty grozi karą 500–20 000 zł od wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej (art. 40a pkt 1–2 w zw. z art. 40b ust. 1 pkt 1 i ust. 2).
Kto odpowiada za opłatę SUP, gdy zamówienie przychodzi z aplikacji?
Obowiązkom SUP podlega przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, hurtowego lub gastronomiczną, który oferuje produkty z załącznika nr 6 jako opakowanie albo żywność lub napoje w nich zapakowane (art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 433). Obowiązek pobrania opłaty od użytkownika końcowego obowiązuje od 2024-01-01 (art. 3b ust. 1). Pełny tekst aktu znajdziesz w Dzienniku Ustaw (eli.gov.pl).
Art. 3b ust. 1 opisuje obowiązanego przez dwie cechy: prowadzenie jednostki oraz oferowanie produktów z załącznika nr 6. Obowiązek obejmuje też przedsiębiorców oferujących takie produkty przez automaty (art. 3b ust. 2).
Art. 3b ust. 1 wskazuje jako obowiązanego przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę gastronomiczną; przepis ten nie opisuje, jak opłata jest technicznie naliczana i wyświetlana w systemie platformy. Warto sprawdzić w umowie z platformą (Pyszne.pl, Glovo, Wolt, Uber Eats), kto wprowadza pozycję opłaty do zamówienia i kto rozlicza ją z klientem. Jeśli umowa tego nie rozstrzyga, warto zapytać opiekuna handlowego platformy na piśmie. Wysokość opłaty za konkretny produkt warto sprawdzić w tekście ustawy pod powyższym linkiem do Dziennika Ustaw.
Jak pokazać opłatę SUP w zamówieniu online?
Art. 3b ust. 1 nakłada obowiązek pobrania opłaty od użytkownika końcowego, a art. 40a pkt 1–2 w zw. z art. 40b przewiduje karę za jej niepobranie. Warto zadbać, by opłata była widoczna jako osobna pozycja w koszyku, potwierdzeniu zamówienia i na rachunku, bo to najprostszy dowód jej pobrania. Jeśli panel platformy nie pozwala dodać takiej pozycji, zgłoś to platformie i zachowaj korespondencję.
Co grozi za niepobranie opłaty i za brak ewidencji?
Poniższa tabela zestawia kary z art. 40a i 40b ustawy (tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 433). Przepisy różnią się organem i datą wejścia w życie. Konsekwencje niepobierania opłaty opisuje też artykuł Jakie konsekwencje grożą za niepobieranie opłaty SUP.
| Naruszenie | Przepis | Kara | Organ | Obowiązuje od |
|---|---|---|---|---|
| Niepobranie opłaty SUP od klienta (jednostki stacjonarne, automaty) | art. 3b ust. 1–2; art. 40a pkt 1–2 w zw. z art. 40b ust. 1 pkt 1 | 500–20 000 zł | wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej (art. 40b ust. 2) | 2024-01-01 |
| Niezaoferowanie alternatywy niejednorazowej | art. 3b ust. 3; art. 40a pkt 3 w zw. z art. 40b ust. 1 pkt 1 | 500–20 000 zł | wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej (art. 40b ust. 2) | 2024-07-01 |
| Brak ewidencji (art. 3h ust. 1), brak osobnej ewidencji dla każdej jednostki (ust. 2), nieprzechowanie jej 5 lat (ust. 4) | art. 40a pkt 4–6 w zw. z art. 40b ust. 1 pkt 1 i ust. 3 | 500–20 000 zł | wojewódzki inspektor ochrony środowiska (WIOS) | 2024-01-01 |
Niepobranie opłaty i brak alternatywy mają tę samą kwotę, ale kara za niepobranie opłaty obowiązuje od 2024-01-01, a za niezaoferowanie alternatywy dopiero od 2024-07-01. Kary za ewidencję mają tę samą kwotę, lecz wymierza je inny organ (WIOS, art. 40b ust. 3), więc kontrola handlowa i kontrola środowiskowa to dwa osobne tory.
Czy lekka torba na zakupy to też opłata SUP punktu sprzedaży?
Lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego nie podlegają opłacie SUP punktu sprzedaży z art. 3b i 3c (załącznik nr 6). Podlegają odrębnej, rocznej opłacie producenta lub importera z art. 3k ustawy w związku z załącznikiem nr 9 sekcja I (tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 433). To mechanizm osobny od opłaty recyklingowej za reklamówki z ustawy o opakowaniach z 2013 r. Obie opłaty mogą dotyczyć tego samego przedmiotu, ale płacą je różne podmioty. Więcej o opłacie producenta znajdziesz w artykule Co to jest opłata producenta SUP.
Co konkretnie zrobić w lokalu sprzedającym przez aplikacje?
1. Sprawdź asortyment. Porównaj swoje pojemniki i kubki z załącznikiem nr 6 do ustawy. Tylko produkty z tego załącznika uruchamiają obowiązek z art. 3b ust. 1.
2. Przeczytaj umowę z platformą. Ustal, kto wprowadza opłatę do zamówienia i kto ją rozlicza. Zapisz odpowiedź, jeśli otrzymasz ją mailowo.
3. Złóż testowe zamówienie. Sprawdź, czy opłata jest widoczna jako osobna pozycja w potwierdzeniu zamówienia i na rachunku.
4. Zadbaj o alternatywę niejednorazową. Art. 3b ust. 3 wymaga jej zaoferowania, a kara z art. 40a pkt 3 obowiązuje od 2024-07-01.
5. Przygotuj ewidencję. Art. 3h ust. 1 wymaga ewidencji, a art. 3h ust. 4 jej przechowywania przez 5 lat; karę za naruszenia wymierza WIOS (art. 40a pkt 4–6 w zw. z art. 40b ust. 3). Zasady opisano w materiałach o opłacie SUP i emisjach oraz o BDO. Szersze tło znajdziesz w dziale odpady i opakowania.
Jakie są wyjątki i granice?
Obowiązek z art. 3b ust. 1 dotyczy produktów z załącznika nr 6. Rozróżnienie sprzedaży hurtowej między przedsiębiorcami (B2B) a sprzedaży konsumentom (B2C) nie zostało zbadane: art. 3b ust. 1 mówi o poborze opłaty od użytkownika końcowego, ale nie wyklucza wprost odsprzedaży B2B. Jeśli sprzedajesz też innym firmom, warto zapytać wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej, jak potraktować taką sprzedaż.
Stan prawny na: 2026-10-19
Podstawa prawna i źródła
Treści mają charakter informacyjny i nie zastępują indywidualnej porady prawnej. Opracowanie oparte na obowiązujących przepisach i oficjalnych źródłach.