Odpady i opakowania · Pytania i odpowiedzi
Co to jest bioplastik i czy jest plastikiem w opakowaniach?
- Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619) nie zawiera pojęcia „bioplastik”.
- Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi stanowi, że ilekroć jest w niej mowa o tworzywie sztucznym, rozumie się przez to polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządz…
- Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie wprowadza osobnej kategorii bioplastiku.
Bioplastik nie ma w ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi odrębnej definicji. Według art. 8 pkt 15b tej ustawy tworzywem sztucznym jest polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH (WE) nr 1907/2006, także z dodatkami. Bioplastik będący takim polimerem jest więc plastikiem w rozumieniu tej ustawy.
Co to jest bioplastik w świetle ustawy o opakowaniach?
Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 619) nie zawiera pojęcia „bioplastik”. „Bioplastik”, „biodegradowalny” czy „eko” to nazwy handlowe, a nie kategorie prawne tej ustawy. Ustawa posługuje się wyłącznie pojęciem tworzywa sztucznego, które w art. 8 pkt 15b definiuje przez polimer. Pełny tekst znajdziesz w ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.
W praktyce oznacza to, że pytanie „czy to bioplastik?” nie rozstrzyga o niczym. Rozstrzyga pytanie, czy materiał jest polimerem w rozumieniu REACH. To wniosek z brzmienia art. 8 pkt 15b, a nie osobny przepis.
Co ustawa o opakowaniach mówi o tworzywie sztucznym?
Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi stanowi, że ilekroć jest w niej mowa o tworzywie sztucznym, rozumie się przez to polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. (REACH). Ta definicja obowiązuje od 1 stycznia 2018 r.
Ustawa nie pyta więc o pochodzenie surowca. Kryterium jest polimer w rozumieniu art. 3 pkt 5 REACH.
Czy bioplastik jest wyłączony z definicji tworzywa sztucznego?
Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie wprowadza osobnej kategorii bioplastiku. Nie przewiduje też wyjątku dla materiałów biodegradowalnych ani kompostowalnych.
W praktyce oznacza to, że sama etykieta „biodegradowalny” nie rozstrzyga, czy materiał jest tworzywem sztucznym w rozumieniu ustawy. Rozstrzyga o tym to, czy jest on takim polimerem. Ocena konkretnego materiału, na przykład pod kątem norm kompostowalności, wymaga danych technicznych od dostawcy.
Czy torby z bioplastiku mieszczą się w tej definicji?
Według art. 8 pkt 15b in fine tej ustawy tworzywo sztuczne to polimer, do którego mogły zostać dodane dodatki lub inne substancje i który może funkcjonować jako główny strukturalny składnik toreb na zakupy. Dodatki w materiale nie wyłączają go więc z pojęcia tworzywa sztucznego.
W praktyce oznacza to, że jeśli główną strukturę torby tworzy polimer, torba mieści się w opisie z art. 8 pkt 15b. Wniosek dotyczy definicji. Nie przesądza o tym, jakie obowiązki ciążą na sprzedawcy.
Czy z definicji wynika opłata za torbę z bioplastiku?
Definicja z art. 8 pkt 15b mówi, co jest tworzywem sztucznym. Nie wskazuje, czy za produkt należy się opłata. Dla toreb na zakupy z tworzywa sztucznego opłatę recyklingową przewiduje art. 40a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Obejmuje ona torby lekkie (poniżej 50 mikrometrów) i pozostałe (co najmniej 50 mikrometrów), a torby bardzo lekkie (poniżej 15 mikrometrów) są z niej wyłączone (art. 40a ust. 2). Stawki opłat określa przepis obowiązujący w danym roku.
| Pytanie | Odpowiedź z art. 8 pkt 15b |
|---|---|
| Czy ustawa wyróżnia „bioplastik”? | Nie, wprost mówi o polimerze z REACH |
| Czy biodegradowalność zmienia kwalifikację? | Nie, art. 8 pkt 15b nie przewiduje takiego wyjątku |
| Czy dodatki zmieniają kwalifikację? | Nie, polimer może mieć dodatki lub inne substancje |
| Czy torby na zakupy są objęte opisem? | Tak, polimer może być ich głównym składnikiem strukturalnym |
| Czy z definicji wynika stawka opłaty? | Nie, definicja nie podaje stawek |
Więcej o stawkach przeczytasz w artykule Ile wynosi opłata recyklingowa za lekką torbę plastikową. Ogólne tło obowiązków opisuje przegląd przepisów o odpadach i opakowaniach.
Co zrobić teraz?
Warto sprawdzić w karcie produktu lub specyfikacji materiałowej od dostawcy, czy materiał jest polimerem w rozumieniu art. 3 pkt 5 REACH i z czego składa się główna struktura opakowania. Warto też poprosić dostawcę o wskazanie dodatków, bo art. 8 pkt 15b dopuszcza je w polimerze.
Następnie ustal, czy oferujesz klientom torby na zakupy z tworzywa sztucznego i jakiej są grubości, bo od tego zależy, czy obejmuje je opłata recyklingowa z art. 40a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Jeśli wprowadzasz opakowania do obrotu, sprawdź też, kto podlega obowiązkowi wpisu do BDO jako sprzedawca toreb plastikowych. Ogólne zasady rejestru opisuje strona o BDO.
Stan prawny na: 2026-10-22
Podstawa prawna i źródła
Najczęściej zadawane pytania
Co dokładnie oznacza pojęcie tworzywa sztucznego w art. 8 pkt 15b?
Art. 8 pkt 15b ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie opisuje tworzywa własnymi słowami, lecz odsyła do REACH. Dodaje też, że polimer może zawierać dodatki lub inne substancje i może być głównym strukturalnym składnikiem toreb na zakupy. Szerszy kontekst znajdziesz w artykule Odpady i opakowania.
Gdzie sprawdzić stawkę opłaty za lekką torbę z tworzywa?
Definicja z art. 8 pkt 15b nie zawiera stawek. Stawkę na dany rok określa odrębny przepis obowiązujący w tym roku. Praktyczne omówienie znajdziesz w artykule Ile wynosi opłata recyklingowa za lekką torbę plastikową.
Czy sprzedawca toreb z bioplastiku musi być w BDO?
Art. 8 pkt 15b rozstrzyga tylko, co jest tworzywem sztucznym, a nie o wpisie do rejestru. Obowiązek wpisu wynika z innych przepisów, opisanych w artykule Kto podlega obowiązkowi wpisu do BDO jako sprzedawca toreb plastikowych.
Treści mają charakter informacyjny i nie zastępują indywidualnej porady prawnej. Opracowanie oparte na obowiązujących przepisach i oficjalnych źródłach.
