Czym różni się „kompostowalny” od „biodegradowalny” w opisie opakowania i odpadu opakowaniowego?

Ustawa nie traktuje obu słów jak synonimów. Według art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi opakowanie przydatne do odzysku przez kompostowanie musi mieć zdolność biodegradacji, która nie przeszkadza w kompostowaniu. Opakowanie przydatne do odzysku przez biodegradację musi mieć zdolność rozkładu, której efektem jest rozkład kompostu na dwutlenek węgla, biomasę i wodę.

Stan prawny na: 2026-10-18

Co mówi ustawa o kompostowaniu i biodegradacji opakowań?

Rozróżnienie wynika z wymagań, jakie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi stawia opakowaniom przydatnym do odzysku (w brzmieniu obowiązującym od 2022-01-01):

przez kompostowanie (pkt 2) – opakowanie powinno mieć zdolność do biodegradacji, o której mowa w pkt 3, niestanowiącą przeszkody w selektywnym zbieraniu, w procesie kompostowania ani w innych działaniach, którym jest poddawane;
przez biodegradację (pkt 3) – opakowanie powinno mieć zdolność rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego i biologicznego, zapewniającą ostateczny rozkład otrzymanego kompostu na dwutlenek węgla, biomasę i wodę.

Ta sama norma (art. 12 ust. 2 pkt 3) stanowi, że oksydegradowalnych opakowań z tworzyw sztucznych nie uważa się za opakowania ulegające biodegradacji.

W praktyce oznacza to, że zdolność do biodegradacji jest warunkiem podstawowym, a przydatność do kompostowania dodaje do niej wymóg, by opakowanie nie utrudniało zbierania ani samego kompostowania. Jest to wniosek z układu pkt 2 i 3, a nie odrębna definicja ustawowa.

Kompostowalny a biodegradowalny – porównanie

Cecha	Odzysk przez kompostowanie (art. 12 ust. 2 pkt 2)	Odzysk przez biodegradację (art. 12 ust. 2 pkt 3)
Wymóg główny	zdolność do biodegradacji z pkt 3	zdolność rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego i biologicznego
Warunek dodatkowy	brak przeszkody w selektywnym zbieraniu, kompostowaniu i innych działaniach	ostateczny rozkład kompostu na dwutlenek węgla, biomasę i wodę
Oksydegradowalne tworzywa sztuczne	nie spełniają wymogu biodegradacji z pkt 3	nie uważa się ich za opakowania ulegające biodegradacji

Jak opisać opakowanie i jego odpad?

Art. 15 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przedsiębiorca wprowadzający produkty w opakowaniach, wytwarzający opakowania, importujący je oraz dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia opakowań może umieszczać na nich oznakowania wskazujące na:

1. rodzaj materiałów, z których wykonano opakowanie,

2. możliwość wielokrotnego użycia – w przypadku opakowań wielokrotnego użytku,

3. przydatność do recyklingu – w przypadku opakowań przydatnych do recyklingu.

Według art. 15 ust. 2 oznakowanie umieszcza się na opakowaniu lub na naklejonej etykiecie, a gdy rozmiar opakowania na to nie pozwala – na dołączonej ulotce informacyjnej, w sposób niestanowiący przeszkody dla recyklingu odpadów opakowaniowych.

W praktyce oznacza to, że opis „kompostowalne” lub „biodegradowalne” warto opierać na dokumentach dostawcy, a nie na samym haśle marketingowym. Ten wniosek wynika z wymagań art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3. O tym, jak klasyfikować odpady opakowaniowe, przeczytasz więcej w artykule odpady i opakowania.

Czego nie wolno robić w przypadku tworzyw oksydegradowalnych?

Art. 3i ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (obowiązuje od 2023-05-24) zakazuje wprowadzania do obrotu produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 7 do tej ustawy oraz wyrobów wykonanych z oksydegradowalnych tworzyw sztucznych.

W praktyce oznacza to, że opakowania z dodatkiem oksydegradowalnym nie mogą być opisane jako biodegradowalne – wynika to z art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce opakowaniami – a ich wprowadzanie do obrotu jest dodatkowo objęte zakazem z art. 3i.

Co zrobić teraz?

1. Poproś dostawcę o dokumenty, na które powołuje się w opisie opakowania (norma, certyfikat lub badanie), i sprawdź, czy dotyczą zdolności biodegradacji oraz kompostowania.

2. Upewnij się, że opakowanie nie jest wykonane z oksydegradowalnych tworzyw sztucznych (art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz art. 3i ustawy z 11 maja 2001 r.).

3. Oznakowania umieszczaj zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i nie utrudniaj nimi recyklingu odpadów opakowaniowych.

4. Przy rozliczeniach środowiskowych sprawdź zasady w BDO oraz ustal, czy jesteś wytwórcą odpadów.

Źródła: ustawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, Dz.U. 2026 poz. 619 oraz ustawa o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami, Dz.U. 2024 poz. 433.

Podstawa prawna i źródła

Najczęściej zadawane pytania

Czy opakowanie kompostowalne zawsze jest biodegradowalne?

Według art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi opakowanie przydatne do odzysku przez kompostowanie powinno mieć zdolność do biodegradacji z pkt 3, więc ta zdolność jest jego warunkiem. Więcej o zasadach postępowania z takimi odpadami w artykule odpady i opakowania.

Czy opakowanie oksydegradowalne można nazwać biodegradowalnym?

Nie. Art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce opakowaniami stanowi, że oksydegradowalnych opakowań z tworzyw sztucznych nie uważa się za opakowania ulegające biodegradacji. Wyroby z takich tworzyw dotyczy też zakaz wprowadzania do obrotu z art. 3i ustawy z 11 maja 2001 r. Więcej o obowiązkach w systemie w artykule BDO.

Treści mają charakter informacyjny i nie zastępują indywidualnej porady prawnej. Opracowanie oparte na obowiązujących przepisach i oficjalnych źródłach.